Peruhop reis deel 1: Paracas en Huacachina

De meest toeristische trekpleister van Peru is de beroemde Machu Picchu. Toch heeft het land nog veel meer te bieden. Om ook de minder bekende parels van Peru te ontdekken, besloot ik een reis met Peruhop te boeken. Voor 200 dollar word je met de bus langs allerlei bijzondere plekken in het land gebracht.

Hike bij zonsondergang en beerpong

Mijn eerste bestemming met de Peruhop-bus was Paracas. De wekker moest vroeg gezet worden, want om 6.25 uur werd ik opgehaald. Gelukkig was ik door de jetlag al klaarwakker.

In de bus ontmoette ik al snel een Australiër. De Aussie was een bijzonder figuur. Hij was vanuit Guatemala komen fietsen en vertelde dat je op de fiets eigenlijk overal kunt komen. In achterbuurten hebben overvallers volgens hem toch geen zin om achter een fietser aan te rennen.

Onderweg naar de eerste stop keek ik mijn ogen uit. Buiten Lima zie je het echte Peru, en dat komt op sommige plekken dicht in de buurt van een derdewereldland. Overal lopen zwerfhonden rond, staan louche verkopers langs de weg en proberen kinderen met schoenpoetsen een paar soles bij te verdienen. Volgens cijfers van de Verenigde Naties heeft ruim de helft van de Peruanen te maken met voedselonzekerheid. Dat betekent dat zij niet altijd toegang hebben tot voldoende en voedzaam eten.

De eerste stop onderweg naar Paracas was symbolisch voor de inkomensongelijkheid in het land: een oud koloniaal landhuis dat tegenwoordig dienstdoet als luxe hotel. In het landhuis verkenden we de slaventunnels, waar slaven na een ontsnappingspoging in complete duisternis werden opgesloten. In de landbouwgebieden rondom werd vroeger katoen verbouwd, waarvoor Afrikaanse slaven werden ingezet.

Na het bezoek aan het landhuis gingen we verder naar Paracas, een vissersdorp aan de Stille Oceaan. In de avond stond een hike door het dorre landschap op het programma. De kust langs de Grote Oceaan is hier extreem droog. In de aangrenzende Chileense woestijn zijn zelfs plekken waar het 25 jaar niet heeft geregend, waardoor het gebied tot de droogste plekken op aarde behoort.

Langs de Peruaanse kust stroomt koud water vanuit Antarctica naar het noorden. Dit koude water koelt de lucht erboven sterk af. Koude lucht kan minder vocht vasthouden dan warme lucht, waardoor er nauwelijks zware regenwolken ontstaan.

Na de hike stond een feest in een nabijgelegen hostel op het programma. Het hoogtepunt van de avond was een Engelse soloreizigster met een mitella die met één hand beerpong speelde. Tijdens het sandboarden in de woestijn had ze haar arm gebroken. De Britse dame verloor uiteindelijk het spel, maar wist toch de helft van de hoofdprijs te bemachtigen: 24 biertjes in een bucket.

"I've got a broken arm and I only have 40 soles left, but I'm in Peru, fuck it!" schreeuwde ze terwijl ze zich tegoed deed aan het bier.

Sandboarden en buggy rijden in een woestijnoase

De volgende dag vertrokken we naar Huacachina, een woestijnoase die tevens een populair partyoord is onder reizigers.

De middag begon met een buggytocht door de woestijn. Anders dan in Paracas, waar veel rotsen uit zout bestaan, is dit een echte zandwoestijn die doet denken aan de Sahara. Onderweg stopten we bij verschillende hoge duinen, waar we met een board vanaf naar beneden gleden.

In de avond was het opnieuw tijd voor een feestje. In mijn hostel, Wild Rover, ging het er stevig aan toe. De Aussie – niet bepaald een afgetrainde verschijning – stond zonder shirt op de bar te dansen. Ook een kale Ier die ik had ontmoet beleefde de avond van zijn leven. Vooral corpulente Amerikaanse dames waren niet veilig voor zijn avances, en daarvan zijn er in Huacachina genoeg. De Ier legde mij in een paar zinnen de Ierse volksaard uit: "The difference between the English and the Irish is this: the English drink ten beers and start a fight; the Irish drink ten beers and start singing."

Ook de tourguide mengde zich in het feestgedruis. Overdag had hij ons al veel verteld over de Peruaanse cultuur. Niet alleen over de geschiedenis en natuur, maar ook over straattaal, gebruiken en het leven van de Peruaanse jeugd.

Peruhop zeker de overweging waard

Tot dusver bevalt Peruhop uitstekend. Veel busmaatschappijen brengen je simpelweg van A naar B, maar Peruhop stopt ook bij minder bekende plekken onderweg. De tourguide – met wie ik veel geluk had – neemt je als het ware bij de hand en helpt je op weg.

Voor veel westerlingen is een eerste reis door Zuid-Amerika een behoorlijke cultuurschok. Peruhop biedt daarbij een veilige en toegankelijke manier om het land te verkennen. Het nadeel is wel dat je grotendeels in een toeristenbubbel terechtkomt. Wie een meer authentieke ervaring zoekt, kan beter gebruikmaken van lokale bussen. Dat levert vaak meer contact met de lokale bevolking op, maar gaat doorgaans wel ten koste van comfort en veiligheid.