Hectisch begin van de trip

Op maandagmorgen 18 mei was het dan eindelijk zover. Geen grijs kantoorpand aan de Tesselschadestraat, maar de trein naar Eindhoven. Om vanaf daar met het vliegtuig, via Madrid, in Lima (hoofdstad van Peru) te belanden. Het begin van de ladtrip naar Zuid-Amerika!

Zuid-Amerikaanse toestanden op Eindhoven Airport

Wij Nederlanders associëren ons land met orde. Zodra je bij Hazeldonk de grens oversteekt, wordt dat al snel een stuk minder, en hoe verder je afzakt richting het zuidelijk halfrond, hoe meer het einde zoek is. Daarom deed ik het in Eindhoven erg rustig aan. Het is niet de eerste keer dat één van mijn trips in de lichtstad begint. Doorgaans sta je binnen een uur bij de gate. Aangezien ik airports in de derde wereld tegemoet ga, is het totaal niet nodig om te haasten of overdreven vroeg mijn bagage in te checken, was mijn gedachte.

Zoals zo vaak blijken dit soort vooroordelen gevaarlijk te zijn. Een of andere vage reorganisatie binnen het beveiligingswezen zorgde voor chaos op de Nederlandse luchthavens. Overal stonden lange rijen. Tot overmaat van ramp was ik te laat met online inchecken – frequent reizen maakt laks – waardoor ik gedwongen werd de rijen bij de balie te trotseren. De Ryanair-graaiers besloten mij voor het “te laat inchecken” ook nog eens 55 euro boete te geven, waardoor de kostenbesparing om vanaf Eindhoven, in plaats van Amsterdam, naar Madrid te vliegen als sneeuw voor de zon verdween; mensen met vliegschaamte zullen het vast mijn verdiende loon vinden.

Gelukkig maakte ik contact met een Nederlands stel van in de 50. Zij wisten een sluiproute langs de rijen. Ik besloot ze onder het motto “als iedereen aan zichzelf denkt, wordt er aan iedereen gedacht” te volgen. Het plan slaagde. Een overspannen douanebeambte stond te schelden en te vloeken tegen ons, maar gelukkig stuurde ze ons niet terug. Hierdoor miste ik mijn vlucht gelukkig niet en kon mijn reis vervolgd worden.

Madrid Airport, een hub naar de wereld

Rond 18:00 kwam ik als een sardientje aan in Madrid; ik zat naast een forse Spaanse vrouw. Mijn vlucht naar Lima zou pas om 1:45 vertrekken, dus had ik genoeg tijd om op een van de grootste luchthavens van Europa mijn weg te vinden. Na een busrit richting Terminal 4 (T4), die ergens verstopt ligt in het dorre Spaanse binnenland, besloot ik om zo snel mogelijk in te checken; geleerd van het debacle eerder op de dag.

Mijn humeur knapte snel op. Vriendelijke medewerksters van LATAM – de maatschappij waar ik mee vloog – pasten mijn stoel aan. Geen stoel in het midden, maar eentje met extra veel beenruimte. En dat kosteloos, omdat ik lang ben; wit privilege hoeft niet altijd nadelig te zijn.

Vanaf T4 moest ik nog een trein pakken naar de gate. Ik merkte op dat ik een van de weinige West-Europeanen was in T4. Vanaf de terminal verzorgt LATAM vluchten naar bijna alle steden die ertoe doen in Zuid-Amerika. Dit heeft te maken met de koloniale banden. Engels werd er nauwelijks nog gesproken, in tegenstelling tot Spaans, Frans en Portugees. Al minstens twee keer werd mijn talenknobbel in de terminal op de proef gesteld. Een Colombiaanse vrouw van in de zeventig snapte niet hoe de free wifi werkte en na een mengelmoes van Translate, Spaanse termen en armgebaren droop ze uiteindelijk zonder wifi-verbinding af. Ook kreeg ik een voucher van een Franssprekende vrouw van in de veertig. Die kon ik gebruiken in de vipbar van LATAM. Zelf had ze geen tijd meer om de bon op te maken, voor zover ik begreep (ik had helaas ook geen tijd meer, maar leg dat maar eens uit in het Frans). Op zulke momenten heb je niks aan je op school aangeleerde talen en moet je vooral improviseren.

Verrassend comfortabele vlucht

Mede door mijn extra beenruimte sliep ik goed tijdens de vlucht. Ook de paspoortcontrole op Lima Airport ging soepel. Geen norse Oostblokbeambten, maar geduldige medewerkers die in een combinatie van Spaans en Engels je verblijfsduur doornemen. Het scheelt sowieso dat je voor Peru 90 dagen visumvrij mag reizen.

Wordt vervolgd.