Colca Canyon, Araquipa , Nazcalijnen en een verandering in het reisschema.

Wie door Zuid-Amerika reist, moet een pragmatische instelling hebben. Het continent is dynamisch: grote tegenstellingen tussen arm en rijk, politieke onrust en een temperamentvolle volksaard zorgen ervoor dat een planning al snel een richtlijn wordt.

Onrust in Bolivia

Ook mijn planning veranderde drastisch. Mijn oorspronkelijke plan was om naar La Paz, de hoofdstad van Bolivia, te vliegen. Echter, sijpelden er in het reizigerscircuit berichten door over de chaos in het land. Zo kwam ik een reiziger tegen die een mensensmokkelaar in de arm had moeten nemen om de grens met Peru over te steken; landgrenzen tussen Bolivia en Peru zijn gesloten.

Bolivia is een schoolvoorbeeld van hoe politieke onrust in Zuid-Amerika werkt: socialistisch-links tegenover populistisch-rechts. De linkse partij MAS was bijna twintig jaar aan de macht en gaf torenhoge subsidies op levensmiddelen en brandstoffen. Dit ging ten koste van de staatskas. De nieuwe rechtse regering probeert de subsidies af te bouwen. Echter, dit wordt niet gepikt door armere delen van de bevolking, zoals taxichauffeurs, die uit protest overgaan tot blokkades van wegen. Er ontstaat een vicieuze cirkel van problemen; door het wegvallen van vrachtverkeer ontstaan tekorten aan goederen, wat de onvrede verder vergroot.

In Nederland krijg je na een vastlijmactie op de snelweg vaak een gratis maaltijd in een staatshotel. In Bolivia wordt er gereageerd met traangas en kogels. Desondanks had ik nog naar het land toe kunnen gaan, want vliegverkeer was nog mogelijk. Echter, ik had geen zin om in een beruchte blokkade, vaak gepaard gaand met geweld, vast te komen zitten. Daarom besloot ik mijn ticket om te boeken naar Santiago, de hoofdstad van Chili.

Tot rust komen in Arequipa, de Nazca-lijnen en de Colca Canyon

Gelukkig was van bovenstaande onrust in Peru geen sprake. Mijn eerstvolgende locatie in het land – Arequipa – was een oase van rust vergeleken met het chaotische Lima en de partyoorden Paracas en Huacachina.

Voor Arequipa maakte de bus nog een stop bij de beroemde Nazca-lijnen, gigantische geogliefen van onder meer een aap, vogel, spin en hagedis. Wetenschappers staan nog altijd voor een raadsel waarom de lijnen precies zijn ontstaan en welk doel zij dienden. De niet bepaald snuggere Amerikanen in de bus waren ervan overtuigd dat het buitenaards werk was. Waarschijnlijk zijn de figuren gemaakt door de Nazca-beschaving, die tussen ongeveer 200 voor Christus en 600 na Christus in het gebied leefde. Opvallend is dat sommige afgebeelde dieren, zoals apen, niet in de omgeving voorkomen. Dat wijst erop dat er al vroeg contacten en uitwisseling bestonden tussen verschillende bevolkingsgroepen op het continent.

Na het bezoek aan de Nazca-lijnen stopte de bus in Arequipa. De stad wordt ook wel de Witte Stad genoemd vanwege de vele witte gebouwen in het historische centrum, dat bovendien op de UNESCO-werelderfgoedlijst staat. Het indrukwekkendste gebouw is de kathedraal aan het Plaza de Armas. De kerk is opvallend langgerekt gebouwd, in tegenstelling tot veel Europese kathedralen, die juist de hoogte in zijn ontworpen.

Op een vreemde manier voelde ik mij thuis in de stad. Dat kwam waarschijnlijk door de Europese uitstraling, met sfeervolle pleinen, goed onderhouden parken en een ontspannen sfeer. Als tweede stad van Peru, met bijna een miljoen inwoners, is Arequipa een stuk minder toeristisch dan Cusco en voelt het authentieker aan. Een Nederlander die ik er ontmoette, besloot zelfs twee weken te blijven om er Spaans te leren.

Arequipa wordt tevens omringd door prachtige natuur. Boven de stad torent de vulkaan El Misti uit, die met zijn bijna perfecte kegelvorm het stadsbeeld domineert. Ook is het mogelijk om een hike te maken door de Colca Canyon, een van de diepste canyons ter wereld. Ook ik heb een deel van de canyon gehiket. Om drie uur 's nachts werd ik met een busje opgehaald voor een tocht naar de wandelroutes. Hoogtepunt van de excursie was een gigantische condor – de grootste vliegende vogel op aarde – die vlak voor mijn neus langs vloog.

Arequipa hoeft absoluut niet te lijden aan het second city syndrome. De stad is omgeven door indrukwekkende natuur, voelt authentieker aan dan Cusco en is aanzienlijk minder chaotisch dan Lima. Daarmee was de stad een waardevolle en verrassende aanvulling op mijn tocht door Peru.